Stop nummer zeven: the Lakes Entrance. Het begin van de 90 miles Beach, en van het Lakes NP. We hadden wat pech met het weer: een beetje regen. Maar op de camping hadden we geluk: er was een gigantische tak van een boom gevallen, de tweede boom naast onze tent en auto… Toch nog ’s nachts onze auto verzet naar een boomloze plek op de tentweide. ’s Avonds hebben we de muziek opgezet in de camp kitchen, we waren er toch alleen, en een beetje gymnastiek gedaan. ’s Ochtends wakker geworden en geen andere gevallen tak gezien.
We reden verder naar de volgende stop. Maar Eduardo, onze auto (naar garage Eddy Nash en zijn Cubaanse vintage roots genoemd) is een probleemkindje aan het worden en vraagt onze aandacht: zijn check lichtje brandt af en toe. Ontdekking nummer zoveel inzake auto-onderdelen. Blijkbaar heeft een auto een O2 centre ofte oxygen centre en daar kan– hoe kan het ook anders – iets mee misgaan. Het plan was naar het zuidelijkste punt te rijden, naar een pracht van een NP, Wilson’s Prom, maar met een tegenpruttelende auto riskeren we liever niet in the middle of nowhere te rijden en op een of andere kronkelweg in de bergen vast te zitten. Dus stopten we in Yarram, een stadje ergens halfweg, de eerste plek waar we een garage tegenkwamen. Maar het was weekend, dus moesten we wachten tot maandagochtend om te gaan vragen wat er nu toch scheelt met de auto. Van de nood een deugd gemaakt en er een lekker lui weekend van gemaakt. Maar het weer was geen buiten-in-de-zon-liggen weer, dus kropen we in de camp kitchen voor een echte lazy Sunday, en … keken we nog ’s televisie: Sister Act en Dreamgirls, maar ook als de nieuwsgierige jongvolwassenen die we zijn, naar het nieuws. Tot onze grote verbazing zagen we dat er een grote aardbeving was in Chili en dat dit tsunamigevaar met zich meebracht voor dat deel van de Australische kust waar wij net zaten. Als de auto niet gefaald had, zaten we nu nog op 90 miles beach, een plek die ze afgesloten hadden om zeker te zijn. (Het is alsof hij het wist, onze auto.) Niet dat er iets ergs gebeurd was, het stond er naar het schijnt vol met op hun honger wachtende ramptoeristen.
In de garage kregen we dus het nieuws van het O2 centre, maar ook groen licht om nog tot Melbourne te rijden, waar we een adresje hadden om gratis te slapen, en dat spaart toch wel wat uit, als je nog drie dagen op dat onderdeel moet zitten wachten. Dus op naar Margie en Jeff, vrienden van de oom en tante van Lisa. ’s Nachts nog doorgereden, en dan ontdekt dat onze gewone lampen niet meer werken. De hele rit mensen lastiggevallen met onze fahren, die het gelukkig wel nog deden, maar het was dat of in de gracht eindigen of een kangoeroe platrijden, die actief worden ’s nachts (een van de redenen waarom we nog niet zo veel ’s nachts gereden hadden). In een totale auto-paranoia dachten we meteen dat de hele auto naar de haaien was. We vergaten het simpele feit dat het ook wel eens gewoon de lamp kon zijn die vervangen moest worden…wat uiteindelijk ook het geval was.
Margie en Jeff, de Savage Dahls, waren niet thuis toen we arriveerden, maar dochter Kari en haar vriend Jack waren opgebleven om ons op te vangen. And once again, a friendly Australian family. We parkeerden naast de kerk, niet toevallig, want Margie is dominee van die kerk en woont lekker handig naast haar werk. ’s Anderendaags wanneer de ouders thuiskomen vertellen we wat van onze avonturen en vragen we of ze een goede garage kennen in de buurt. Margie ging zelfs met ons mee om druk uit te oefenen, want welke garagist kan het wat schelen wat twee backpackers van een slecht nazicht denken, die gaan geen slechte reclame maken, maar een vaste klant als Margie met een hele parochie wel dus. And once again, super garagist die de werkuren laat vallen en enkel de onderdelen aanrekent! Margie en Jeff wonen in Rosebud, op de Mornington Peninsula rechts onder Melbourne, met een prachtig strand en pier, maar ook een suburb waar alle rijke Melbourners komen pensioneren. Er is een overvloed aan ongeduldige, schuifelende ouden van dagen, sommigen met een brede glimlach, andere met de intentie je hielen eraf te rijden met hun hulpmiddelen op wielen… Jeff werkt in Melbourne, en wij dachten, die wonen in de suburbs van Melbourne, da’s op een scheet van elkaar. Niet dus. Jeff is elke dag met het openbaar vervoer zo’n vier uur in totaal onderweg. Bij ons sta je bijna in een buurland… Die afstanden blijven toch vreemd.
Wij waren nogal moe en planden vroeg in bed te kruipen. Daar kwam echter een kippenpootje tussen. De dochter des huizes werd die dag door drie kippen naar huis gevolgd, en besloot ze bij te houden en ’s anderendaags naar een asiel ofzoiets te brengen. Dat was buiten de vossen uit de buurt gerekend. Wij worden opgeschrikt door luid gekakel, en veel pluimen in de tuin. Wij, de dochter en de mama naar buiten om de schade op te meten. ‘One chook down’ blijkbaar, want we vonden er slechts twee terug, die blijkbaar in het huis zouden overnachten veilig van de vos als het van Kari afhing. Wij hadden net onze was mogen doen en alles in de living uitgehangen om te drogen. Joliens denkwerk was snel, en in een wip waren onze onderbroeken die bijna op de grond lagen op het droogrek op een hoger niveau geduwd. (niemand wil namelijk kippen in de buurt van zijn ondergoed…) De kippen werden naar het waskot geleid, niet zo simpel met recent getraumatiseerde beesten, een Lisa die niets van vogels moet weten, en een Kari die wanhopig naar de derde kip buiten blijft zoeken. Goed werk Jolle en Margie! Wij lagen dan eindelijk in bed wanneer we plots weer luid gekakel horen. Weer het hele huis in rep en roer! Wij vonden het nu wel grappiger (we waren ook echt moe), en zagen zelfs de kans om er als echte toeristen foto’s van te trekken. Kip nummer drie leefde dus nog, maar was toch een staart en een kilo of twee pluimen lichter. Toch moest deze bebloede kip ook het huis in, maar dan in de badkamer. Nog een geluk dat we ’s anderendaags een trip gepland hadden en vroeg het huis uit waren, want die twee kamers moesten logischerwijs grondig gekuist worden, er zaten zelfs strontpootafdrukken op de muur…
We wisten toen nog niet dat we best veel nachten in dit huis gingen doorbrengen. Maar over Rosebud volgt 'snel' meer!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten