Waar waren we gebleven? Oh ja, we waren al sputterend in het dorpje Penola in South Australia geraakt. De olijke bende wegenwerkers had ons geëntertaind, en de zorgen over onze tegenspruttelende auto even weggenomen, maar ’s anderendaags was het opnieuw naar de realiteit. We laadden onze spullen uit de auto, in de ensuite van onze kampplaats, en kregen de auto uiteindelijk zonder probleem voor de garage geparkeerd van Chris Martin. De man geeft een slome indruk, en die indruk werd bevestigd nadat we een dikke week op onze auto moesten wachten. We zaten dus vast in Penola… Maar dat was zo slecht nog niet. Zeker niet toen we meteen de dag erna konden beginnen werken! De eerste werkervaring was binnen: druiven plukken. We werden ingelijfd in het team van Chris, die een soort interimbureau heeft in de streek van Coonawarra . Hij verzamelt het werkvolk voor de verschillende wijngaarden en regelt de administratie. Hij kon nog mensen gebruiken voor het einde van het seizoen, en daar waren wij dan! Druiven plukken onder leiding van onze beste Chris is een beetje als in het leger zitten. Elke vroege ochtend rukten we aan in rijen van twee, meisjes en jongens apart. Je werd geplaatst tegenover iemand die je niet kende, en je mocht geen woord zeggen naast de naam van je partner, “bucket!” wanneer je emmer uitpuilde van de druiven, en “thank you” wanneer een van de bucket boys je emmer leegde. En dat minstens acht uur per dag met een minimum aan pauzes. De ergste dag was 11 uur werken met slechts 25 minuten pauze die hele dag. Maar we hebben het overleefd, leuke mensen ontmoet – zoals een bende samenreizende Fransen, een Hollands koppeltje en een gek Duits/Italiaans duo - en het geld verdiend dat de garagist ons aanrekende nadat hij onze auto na 10 dagen weer rijdbaar verklaarde.
Penola was ook het Australisch dorpje waar Lisa 24 werd. Dat werd gevierd met taart, liters wijn en een zalig niets doen in het zonnetje, het was after all paasmaandag. De dag ervoor waren we naar de paardenraces geweest. Pardon? Jawel, paardenraces. Heel erg groot in Australië, paardenraces. Je kan hier elke 5 minuten wedden. Maar waarom halen twee Belgische meisjes die er niets vanaf weten het in hun hoofd om erheen te trekken? De schuldigen zijn: John en Shirley en Rachel en Malcolm, twee bejaarde bevriende koppels die elk in hun ‘van’ uit ‘84 geregeld samen tripjes maken, en zo op onze camping in Penola terechtkwamen. Vanaf hun eerste dag waren ze nieuwsgierig naar die twee meisjes die daar zaten te kamperen zonder auto. We raakten al snel aan de praat en we kregen drankjes en hapjes voorgeschoteld. Ze hadden ook wat medelijden met ons, en leenden ons dikke dekens voor de nachten die wat kouder waren daar in Penola. Ze namen ons mee naar de races en probeerden ons in te wijden in de sport van het paardenwedden. Maar wij hebben wijselijk bedankt. Ze waren er achteraf bekeken niet zo goed in, de mannen met hun grote mond toch, de vrouwen die er maar voor het plezier een dollar inzetten, wonnen telkens wel geld! Op 5 april, Lisa’s verjaardag vertrokken ze weer naar Adelaide, maar niet zonder een verjaardagskaart en kadootje voor Lisa en hun adressen en de boodschap van zeker langs te komen wanneer we in Adelaide geraakt waren.
We werkten nog drie dagen, en zodra onze auto de garage uit mocht, zeiden we Chris beleefd dag met het handje en trokken naar Adelaide. De laatste werkdag maakte het stoppen met werken nog makkelijker dan anders. De werkomstandigheden waren iets extremers. Het regende de hele ochtend, bovendien moesten we beschimmelde druiven plukken. Dikke trossen wit beslagen stinkende druiven, die daarenboven nog ’s nat en slijmerig werden in de regen. Zelfs de meest ‘die hard’ fruit pickers die er al zeven weken aan het werken waren, trokken hun neus op. Een erg zoete, dure dessertwijn die heel erg lekker is, wordt blijkbaar van dit soort druiven gemaakt. In de toekomst bedanken wij vriendelijk voor die wijn, met het gevoel van die schimmeldruiven nog in ons geheugen.
We reden samen met Stef en Annemiek naar Adelaide. In konvooi met hun auto voelden we ons iets zekerder over onze auto. Zij waren zo vriendelijk ons telkens op te pikken en naar het werk te brengen, in ruil voor het gebruik van onze douches. Goeie deal aangezien wij geen auto ter beschikking hadden en de wijngaarden telkens ver uit het dorpscentrum lagen.
Maar wij waren niet degenen met autopech. Die eer was aan een bende Fransen (Olivier,zijn ex Anne Sophie, Alexe, Pierre, Thibault, Chloe, Julien en zijn Duitse maar perfect Franstalige Christy et Petit Belge de Liege Julian) Zij hadden ook bij Chris gewerkt maar waren al eerder die dag vertrokken richting Adelaide, waar we allemaal hadden afgesproken. Het weerzien was iets sneller, namelijk op de autostrade zo’n 180km van Adelaide. We stopten zodra we hun gele busje langs de kant zagen staan en rook uit hun wit autootje zagen komen. De auto van 600 dollar behoorde toe aan Christy en Julien. Ze probeerden een uur lang de auto terug in gang te krijgen, maar tevergeefs. Het laatste uur van de auto was geslagen. Annemiek en Stef, het Hollands koppel, besloten om al te verder te rijden aangezien ze gingen kamperen buiten de stad. Als echte Franse banlieue jongeren wist de bende hoe ze alle identificatiemogelijkheden weg moesten krijgen, tot in de motor toe. Want de auto achterlaten is goedkoper dan hem te laten wegtakelen wanneer je auto nog geen 600 dollar waard is. Wij reden al door naar de hostel met een deel van de Franse bagage op onze achterbank. Zij gingen in het reeds met vijf man en bijhorende bagage gevulde busje bijkruipen. In de hostel installeerden we ons uiteindelijk met z’n dertienen in een 10 bedroom dorm. Gezellige luidruchtige chaos in een hostel die de gasten soigneerde met gratis apple pie om acht uur ’s avonds en gratis ontbijt. Wij waren meer dan content.
Na een gezellig Frans feestweekend trokken we maandagochtend naar 44 Wicks Ave, waar John en Shirley Collins wonen, van wie het onbeschrijflijk hard was drie weken later afscheid te nemen. Maar die avonturen verdienen een apart hoofdstuk. Stay tuned…
Geen opmerkingen:
Een reactie posten