Adelaide and our family there

Na het weekendje met de Franse mede-druivenplukkers uit Penola in Adelaide, besloten we langs te gaan bij John en Shirley Collins, een van de twee oude koppels die ons in Penola uitgenodigd hadden bij hun thuis in Adelaide. Maandagochtend arriveerden we er, en werden meteen uitgenodigd in de tuin voor de morning coffee. Ze stelden voor dat we bij hen konden logeren, zo lang nodig was. Wij natuurlijk blij dat voorstel aangenomen. Na de problemen met de auto, de laatste nachten in de regen in ons tentje in Penola, en het koken van simpele rijst en pasta gerechtjes op ons gasvuurtje leek dit een meer dan welkome en aangename afwisseling. En achteraf bekeken was dat een van onze beste ervaringen in Adelaide. Bij Jeff en Margie waren we ook graag, maar de vreemde onwennigheid die daar aanvankelijk was, was nu nergens te bespeuren. John en Shirley zijn grappig, kunnen goed vertellen, zijn lief, houden van een drankje op tijd en stond, en goed eten, vanzelfsprekend dat wij twee goed met hen overeenkomen. Het feit dat ze zeventig zijn is gewoon een vreemd detail in deze vriendschap. Na een week liet John, grootvader van zes kleinzoons, zich al ontvallen dat hij heel blij was met zijn twee kleindochters, the bloody Belgian sheilas. En Shirley kon alleen maar glimlachend beamen: " You girls…" De adoptie door Australische grootouders was een feit. Eentje waar natuurlijk op gedronken moest worden…

Wat doe je zoal met zeventigjarige vrienden? Wel, van de nazomerzon genieten in de tuin, een beetje verdikken door het goed eten en drinken, maar ook de stad verkennen, en vooral de Adelaide Hills, die toen prachtig in hun herfstkleuren de stad omringden. John en Shirley zijn daar opgegroeid, en zijn er nog steeds verliefd op. We bezochten een wildlife centre waar we een koala vast mochten houden, en Mount Lofty, het hoogste punt met een prachtig uitzicht over de stad. Maar ook de aardbeiboerderij van Shirley haar zus Pam, de plek waar hun ouderlijk huis stond, en vooral de huizen van hun kroost. Want geen grootouders zonder een familie. We stellen u voor: oom Mike, de politieman, zijn zoons Shane en Brad, Mikes vriendin met de Italiaanse achtergrond Milli, en haar dochter Marissa (een nieuwe vriendschap, maar dan een binnen onze leeftijdsgroep) en zoon Adrian, verzot op voetbal en groot kenner van Europa, haar voetbalsteden toch. Vervolgens de plaatselijke ex-basketlegende dochter Sue, haar man met eveneens Italiaanse achtergrond Gaby, hun twee zoontjes Cooper en Olli, en het nieuwe hondje Jarra, dat al meer in het ziekenhuis heeft gelegen dan Lisa in Australië. Ten slotte, zoon David, die we wegens een drukbezet man slechts een keer gezien hebben aan het einde van ons verblijf, maar sindsdien onze vriend op facebook is. Zijn evenzeer drukbezette vrouw Kerri en hij voeden twee schatten van zonen op: Aaron en Riley, maar zoals het hoort op een drukke-drukke manier. En toch, na slechts één ontmoeting vonden ze ons de meest aangename Belgische meisjes, en werden we uitgenodigd in hun vakantiehuisje aan de Murray River wanneer we terug naar Australie zouden komen, en kregen we reistips voor de rest van onze trip, bloemen uit de tuin en Stella’s.

Naast tuin- en huishoudelijk werk en familie hebben 65+ mensen doorgaans ook nog vrienden. De beste vrienden van John en Shirley hadden we in Penola al ontmoet, Rachel en Malcolm Morris. Ze waren maar wat blij dat we in Adelaide waren en namen de kans om hun kennis en liefde voor de stad, die ze doorgans op vrijwilligersbasis twee dagen per week aan het publiek schenken, op ons af te doen stevenen. Een beetje overweldigend, maar fantastisch. In een van de registers in het museum stond de over-over-…-overgrootvader van Shirley als een van de mannen die als settler uit het Verenigd Konikrijk was overgekomen naar Adelaide. We hadden met ons zessen een prachtige dag in Glenelg, het strand gedeelte van Adelaide. De dag was begonnen met een drankje en een Pavlova, een speciale taart met een meringue basis die we moesten geproefd hebben in Australië. Wel, we kunnen zonder. Op de middag lunchten we op een bankje. Het menu? Fish and chips uit het vuistje en een fles limonade. Cute wanneer de oudjes jong doen. ’s Avonds op hun terras meer drank, aperitief hapjes en dan lasagne. Samen dronken worden, dat is iets wat vrienden doen, dus ook hier geen uitzondering! Een tweede uitstapje stond een week later op de agenda, maar nu wouden ze de Belgische meisjes voor zichzelf. Een ander bekend deel van Adelaide is de Barossa Valley, thuis van de vele wijndruiven. We bezochten Jacob’s Creek en Peter Lehman. Er mocht telkens geproefd worden…perfect! De leuke namiddag werd afgesloten in een Italiaans restaurantje, waarvan de eigenaar bevriend was met Malcolm. De Belgian girls deden de oude Italiaan aan Europa denken, waardoor hij plots onze mening wou over zijn home made gelatti en een groot gratis ijsje in onze handen duwden. Who are we to complain?

Ons verblijf bij de grootouders had ook een effect op het binnen- en buitenlopen van de kleinzoons. John en Shirley grapten dat ze ze nog nooit zoveel gezien hadden nu er twee iets oudere meisjes rondliepen. Wij vonden dat ook grappig, maar onze faves waren de twee kleinsten Ollie en Cooper, 10 en 12. Met hun gingen we een dagje op schok om het meer ludieke deel van de Hills te bezichtigen, zijnde een gigantisch schommelpaard en een chocoladefabriek. Sue, de mama met een beetje hoogtevrees, had het goed bekeken aangezien de jongens niet met haar maar met ons dat gigantisch houten paard beklimmen wouden. Dat het van hout was en niet van steen was een verrassing voor Jolien, die nog nooit van het woord ‘rocking horse’ had gehoord en een stenen constructie verwachtte en wanneer we naast het schommelpaard stonden zoekend bleef rondkijken.
De twee jongens verjaarden ook terwijl we er waren, en we werden op de feestjes uitgenodigd. Beleefd als we zijn namen we ook een kadootje mee, we waren op slag de lievelingsnichten. J We hadden Shirley ook geholpen met haar baksels die ze klaar moest hebben voor de feesten. De favoriet van de familie zijn Honey Crackles en cheesecake. Te proeven na onze thuiskomst in Bijgaarden of Lombeek.

Campbelltown ligt op een twintig minuten durende busrit van Adelaide centrum. Gemakkelijk en goedkoop om een dagje in de stad rond te hangen. Op een van die uitjes waren we niet alleen. Shirley spreekt namelijk om de twee weken met een groepje vriendinnen af om in het centrum te gaan lunchen en shoppen. Deze keer werden geïnviteerd. Pam en Rachel kenden we al, en doordat een van de twee andere dames afgezegd had, weten we nu niet zo goed meer met welke van die twee we nu wel geshopt hebben, we houden het op Anne. Super gezellige dag. En wij zijn nu hoopvol voor onze toekomst, shoppen kan nog als je zeventig bent! Wel een ander soort shoppen moeten we toegeven, en op een ander ritme. Er werd gezocht naar knopen, badmatten, wollen gilets,postkaartjes …

We zijn ook een paar keer bij Milli, de nieuwe schoondochter in de familie, thuis geweest. Lekker Italiaans eten, een zwembad, een modern interieur, een prehistorische internetverbinding, het was eens iets anders. Maar het waren vooral twee vrouwen waarmee we onnozel konden doen, en vanonder onze dekentjes in de zetel samen gillend naar chickflicks en griezelfilms keken. Een voorbeeld: Marissa, haar dochter, Jolien en Lisa verkrampt naast elkaar onder de dekentjes met de handen voor de ogen, en Milli op en neer springend in de zetel al gillend "Kill him, kill him!" wanneer de moordenaar in The Red Dragon probeert toe te slaan. De zoon des huizes Adrian maakte alles nog wat erger door af en toe ons nog extra te doen verschieten. Milli haar ouders komen uit Italië. En dat hebben we geweten: erg luid en veel gebaren. We werden aan een deel van de familie voorgesteld: een van de zussen en haar twee schattige kinderen Indiana en Kobe, maar ook La Mamma. We waren al gewaarschuwd dat ze niet op haar mondje gevallen was, en een fervent gebruiker van de middelvinger. Maar ze vond ons leuk en wou ons erbij op de grote Moederdag festiviteiten.

Moederdag, een internationaal feit. En wij zaten vreemdgenoeg met onze moeders zo’n 17000 km verder met een drukke agenda. ’s Ochtends met John en Shirley gaan ontbijten bij David en Kerri, ’s middags met de Italiaanse familie gaan eten in een Chinees restaurant, met dessert en Italiaanse koffie thuis nadien. Dan terug naar ons grootouderlijk huis, waar Sue en Mike elk met hun aanhang samentroepten. Het overvolle gevoel in de buik was erger dan met Kerstmis… Het was een superleuke dag, maar ook een beetje raar om iedereen zijn of haar moeder te zien vastnemen, terwijl wij dat niet konden. Maar wij kunnen dan wel weer via deze weg zeggen: mama en moeke, wij zien jullie graag!

Je kan je beginnen afvragen hoe lang we daar geweest zijn. Hier volgt een korte schets: de eerste week verkenden we Adelaide en Campbelltown en leerden we beetje bij beetje de familie kennen. De tweede week lieten we Eduardo in de veilige handen van John, en vlogen we naar Alice Springs voor een fantastisch weekje. Week drie was normaal gezien de laatste, voorzien van afscheidsdiner voor de hele familie en kadootjes voor John en Shirley. Maar de dag dat we met tranen in de ogen vertrokken richting binnenland, sputterde Eduardo tegen. We hadden net de dag voordien Roadside Assistance genomen, om zeker te zijn, en kijk ’s aan, we hadden het nodig! We waren platgevallen na 15 minuten rijden al… De man van de RAA kwam, maakte de auto voorlopig, en stuurde ons naar een garage gespecialiseerd in elektronica. In de namiddag stonden we bij wijze van verrassing opnieuw voor de deur van John en Shirley, die het maar wat te grappig vonden na de eerste verbazing. De afspraak in de garage was gemaakt, in tussentijd gingen we naar de hostels, kijken of we de auto konden verkopen. Want het vertrouwen in Eduardo was nu wel erg laag. Maar blijkbaar had de garagist in Penola half werk geleverd (als het dat al was). Hij had ‘gefoefeld’ zoals we dat noemen met een kabeltje opdat het toch zou passen, in plaats van de juiste te bestellen. Dus nu had de garage de zes (want het is en blijft onze V6) sparkplugs en de kabels vervangen. Dat was een rekening die te vermijden was als Chris Martin in Penola wat beter zijn best had gedaan… Maar het was en is nu zo. We besloten nog te blijven tot na Moederdag, na de uitnodigingen. En dinsdag vertrokken we, deze keer voor echt, richting Sydney dwars door de vele landbouwstreken. En opnieuw waren er tranen in de ogen, zelfs bij stoere beenhouwer John. Sindsdien houden we wekelijks onze Aussie grootouders op de hoogte van onze avonturen, en geven zij ons de weerberichten en familienieuws.